De magie van Sardinië: Van een nacht op het strand tot een warme thuishaven op zeilschip Totem

Reizen is niet alleen het verplaatsen van A naar B. Het is het loslaten van je plannen, het trotseren van de elementen en vooral: het omarmen van de mensen die onverwachts je pad kruisen.

13 juli – Tegenwind, 40 graden en Sardijnse gastvrijheid

De dag begon allesbehalve ideaal. Na een slechte nachtrust op een matig bed, 'dankzij' buren die het feest tot in de vroege uurtjes rekkend hielden, was de verleiding groot om te blijven liggen. Toch stond ik vroeg op. Na een snelle ochtendwandeling en een stevig Italiaans ontbijt had ik mijn zinnen gezet op Porto Cervo, zo’n honderdvijftig kilometer verderop. De receptionist van het hotel verklaarde me voor gek.

Met spierpijn overal – gelukkig bracht een dosis Feldene snel verlichting – begon ik aan de tocht. Het lot was me goedgezind: Paola, een fantastische alleenstaande dame met een restaurant in Cala Gonone, pikte me op en bracht me naar een tankstation in Dorgali. Ik besloot de bus links te laten liggen en mijn kansen te wagen met een stuk karton waarop in grote letters OLBIA stond.

Het liften was zwaar. De temperatuur klom naar een meedogenloze 40 graden. Tot Gianni stopte, een lokale redder in nood die me afzette in Santa Lucia. Toen ik dit onooglijk kleine, maar prachtige dorpje en de wilde zee zag, wist ik: hier blijf ik vannacht. Mijn slaapplek werd de buitenlucht, op een catamaran aan het strand.

De avond was heerlijk. Ik at een verrukkelijke ciambotto di mare bij Trattoria Mama Mia op aanraden van de locals, deelde een dolce met honing en ricotta met Gianni en ontdekte een prachtig huisje dat ik volgend jaar wel eens zou willen huren. Een kleine tegenslag aan het einde van de avond: het lokaal waar mijn trekkingzak lag, bleek op slot. Na wat graafwerk onder de deur wist ik gelukkig mijn slaapdeken en opblaasbaar kussen te bevrijden. Het werd fris aan het water, maar ik sliep als een roos.

14 juli – Van het gepolijste Porto Cervo naar onverwachte warmte in Olbia

Ik stond op met de zon en dook direct de zee in. Bij mijn koffie in de bar at ik een heerlijk stukje taart dat Gianni me nog had meegegeven. Klaar voor de dag!

Met het openbaar vervoer trok ik via Olbia naar Porto Cervo. Maar de mondaine jachthaven voelde voor mij te artificieel aan. Ik vond er geen slaapplaats en besloot terug te keren naar Olbia. Voor morgen had ik, op aanraden van Herbert, gelukkig al een plekje in Gavoi geregeld, maar voor deze nacht vreesde ik wederom voor een bedje in de openlucht.

Tot ik door de haven wandelde en mijn oog viel op De Totem, een prachtig Hollands zeilschip.

Ik sprak de eigenaren aan: Corry en Evert, twee gepensioneerde Rotterdammers en ontzettend lieve, warme mensen. De klik was er meteen en ze boden me spontaan een slaapplaats aan op hun boot. Uit grote dankbaarheid voor deze enorme gastvrijheid kocht ik een goede fles wijn en de lekkerste lokale olijven die ik kon vinden.

Het werd een diepgaande en emotionele avond. Corry en Evert deelden het hartverscheurende verhaal van hun zoon. Op 17-jarige leeftijd ging hij naar San Francisco om een zeilboot op te halen, maar hij kwam nooit meer thuis nadat hun schip vermoedelijk door een duikboot werd aangevaren. Het was laat, we waren er stil van, en de verbondenheid die avond was enorm.

Voordat we afscheid namen, maakten we een mooie belofte: volgend jaar gaan we samen een weekje zeilen, puur back to basics, waarbij ik me met veel liefde opwerp als scheepskok. (Mocht dit avontuur op het water je aanspreken om ooit mee te varen, stuur me dan zeker een berichtje!)

De cirkel is rond: 10 jaar later!

Sommige ontmoetingen drukken een onuitwisbare stempel op je leven. Daarom vind ik het fantastisch om te kunnen delen dat de vriendschap die daar op de steigers van Olbia is ontstaan, nooit is verwaterd.

Binnenkort, exact 10 jaar na die gedenkwaardige zomer, is het zover:

21 september ga ik Corry en Evert bezoeken (ik maak nog een verslag)

Ik kijk er enorm naar uit om herinneringen op te halen, nieuwe verhalen te delen en samen het glas te heffen op het leven, de zee en de prachtige wendingen van het lot.

Reis, proef en ontmoet.