Sardinië 2017 : Het geluk van het onverwachte Sardinië: Van Cala Gonone naar Santa Lucia 🇮🇹🍇

Sommige dagen beginnen met fysieke tegenwind, maar eindigen als de mooiste herinneringen van een reis. Wanneer een korte nacht en spierpijn plaatsmaken voor de open weg, blijkt het Sardijnse platteland vol verrassingen en bijzondere ontmoetingen te zitten.

Een valse start en een ambitieus plan

Een slechte nachtrust op een matig bed, vergezeld door buren die het feest tot in de vroege uurtjes rekkend hielden — het is niet de gedroomde voorbereiding op een lange reisdag. Toch lokte de frisse ochtendlucht in Cala Gonone me vroeg uit bed voor een korte wandeling.

De dag start zoals een Italiaanse ochtend hoort te starten: met een sterke caffè con dolce en een helder doel voor ogen. Mijn plan? Koers zetten naar het bekende Porto Cervo, zo’n honderdvijftig kilometer verderop.

De receptionist van het hotel verklaarde me eerlijk voor gek. "Dat gaat je nooit lukken," klonk zijn resolute oordeel. En eerlijk is eerlijk: terwijl de Feldene langzaam begon te werken tegen de pijn in mijn lijf, vroeg ik me af of hij geen gelijk had. Maar naarmate de stappen vorderden en de spieren warm werden, zakte de pijn weg en nam de nieuwsgierigheid het over.

Engelen op de weg en 40 graden hitte

Het geluk lachte me al snel toe. Paola, een gastvrije restauranteigenares, stopte en bood me een rit aan tot in Dorgali. Ze zette me af bij een tankstation waar ook bussen vertrokken. Het verstandige besluit zou zijn om daar op het openbaar vervoer te stappen, maar de avonturier in mij koos ervoor het lot te tarten.

Gewapend met een stuk karton en een dikke stift maakte ik een bord met OLBIA. Met het bord goed zichtbaar wandelde ik richting het platteland. Het liften vlotterde niet meteen, en de Sardijnse zon brandde ongenadig op het asfalt — de thermometer tikte al snel de 40 graden aan.

Net toen de hitte zwaar begon te wegen, stopte Gianni. Deze twintiger doorkruist het eiland om lokale wijnbouwers te adviseren over de kwaliteitsverbetering van de Cannonau-druif, de historische voorouder van de Grenache. Een man met passie voor het vak en het land.

“Soms stuur je een reis niet, maar stuurt de reis jou. De blik op de wilde kustlijn was genoeg om alle plannen voor Porto Cervo te laten varen.”

De betovering van Santa Lucia

Gianni bracht me naar Santa Lucia (beschermheilig van de blinden en de zeevarenden), een idyllisch gehucht aan de kust nabij Siniscola. Zodra hij me het zicht op de kustlijn toonde, was ik op slag verkocht.

Porto Cervo kon wachten...

Dit onooglijk kleine dorpje — waarvan de naam knipoogt naar een bekende wijk in Napels — werd mijn plek voor de dag. Gianni en ik spraken af om later op de avond samen een glas te drinken.

Terwijl ik rondwandelde door de rustige straatjes, viel mijn oog op een charmant huisje met een 'Te Huur'-bordje. Een droomplek om volgend jaar eens een week of twee door te brengen.

Even later kocht ik een verse tomaat in een lokaal kruidenierswinkeltje. De eigenaar bleek tot mijn verrassing vroeger nog in de mijnen rond Luik te hebben gewerkt — een hartverwarmend stukje Belgische herkenning midden in Italië. Met de smaak van de zonrijpe tomaat nog op mijn lippen streek ik neer op het terras aan het strand, genietend van het uitzicht op de wilde zee.

Sardijnse gastronomie & Slapen onder de sterren

Als er iets is wat je op reis moet doen, is het de locals vragen waar je moet eten. Hun advies leidde me naar Trattoria Mamma Mia, waar ik genoot van een voortreffelijke ciambotto di mare (een traditionele Sardijnse visstoofpot). Het eten was ronduit heerlijk.

Later op de avond trof ik Gianni opnieuw. Samen sloten we de dag af met een ambachtelijke dolce van ricotta en honing, een goed glas en fijne gesprekken.

Mijn slaapplek voor de nacht? De open lucht, op een catamaran aan het strand. Toen ik daar laat op de avond aankwam, bleek het lokaal waarin ik mijn trekkingzak had achtergelaten echter afgesloten. Na wat vindingrijk graaf- en peuterwerk wist ik mijn spullen gelukkig te bevrijden.

Met mijn deken en opblaasbaar hoofdkussen maakte ik een slaapplek gereed. Het was fris geworden aan de waterlijn, maar met het ritmische ruisen van de zee op de achtergrond viel ik als een steen in slaap.

Een perfect einde van een onvoorspelbare dag.

Geniet ervan en deel gerust. Heb je vragen over deze regio of wil je zelf die kant uit? Contacteer me zeker!

Feedback en commentaar zijn natuurlijk van harte welkom.

Alle beeldmateriaal van deze reis kan je vinden via onderstaande link.

https://goo.gl/photos/KrDB84u2fh4Ris927

Carpe diem,

Dirk