La vita è bella: Hoe de ziel van Sardinië mijn hart (en maag) verovert
Sardinië is zoveel meer dan zon en zee. Het zijn de onverwachte momenten, de pure smaken en vooral de warme mensen die deze reis onvergetelijk maken. De afgelopen dagen brachten me van het rustige Gavoi naar Cabras, een tocht vol muzikale verrassingen, hartverwarmende ontmoetingen en levenslessen. Reis even met me mee.
16 juli | Onverwachte engelen en tomaten als snoepgoed (Gavoi - Aritzo)
Gepakt en gezakt sta ik op het dorpsplein van Gavoi, klaar om richting Aritzo te trekken. De deuren van de kerk staan uitnodigend open. Wanneer ik binnenstap, hoor ik een paar dames zingen, begeleid door een gitaar. Wat volgt, is pure magie: uit het niets stroomt een grote groep vrouwen de kerk binnen, gevolgd door vier mannen die een Madonna dragen. Ik sta perplex en besluit stilletjes te gaan zitten om de mis bij te wonen.
Als beloning krijg ik prachtige zang cadeau — de leidende gitaar heeft werkelijk een engelenstem. Hoewel er een zekere afstand is tussen de priester en het talrijke publiek, maakt de processie achteraf alles goed. Ik wandel mee, krijg lokale zoetigheden toegestopt en verlaat Gavoi met een hart vol dankbaarheid.
De tocht naar Aritzo verloopt niet zonder slag of stoot. Na een paar uur stappen houdt de bus er plots mee op, maar gelukkig heb ik mijn B&B al geboekt. Na een stevig en heerlijk stuk lokaal varkensvlees, ontmoet ik een dame met een restaurant in Cagliari, waar ik zaterdag met een Amerikaanse copain ga eten.
De volgende dag wandel ik naar een van de hoogste punten van het eiland. Hoewel de dame van de toeristische dienst me de route met veel zorg uitlegt, loop ik prachtig verloren. Tijdens die dwaaltocht passeer ik een opvanghuis voor vluchtelingen en een psychiatrische instelling met een opvallend open karakter. Het raakt me. Het valt me steeds meer op hoe de mensen hier nog écht zorg dragen voor elkaar; een oprechte gemeenschapszin die ik in Vlaanderen soms mis.
Op de terugweg stopt er een oudere Fiat Panda. De chauffeur vraagt of ik bio-groenten of fruit wil kopen. Ik koop wat tomaatjes die zo vol van smaak zijn dat ze als snoep naar binnen gaan. Voeg daar een aanbieding burrata in de lokale minimarket en een glas wijn op een zonnig terras aan toe, en het plaatje is compleet.
's Avonds schuif ik aan in de lokale pizzeria voor de specialiteit van de pizzaiolo. Heerlijk. Als klap op de vuurpijl trakteert de man me op een koffie. Terug in de B&B bij Giovanna en Sebastian, fantastische mensen met een tante van 99 (die ik hooguit 80 had geschat), besef ik het maar al te goed: het is hier goed leven. Een vleugje Sardijnse Ikigai. La vita è bella.
18 juli | Een helse achtervolging en tranen bij Beethoven (Aritzo - Bosa)
Met gemengde gevoelens neem ik afscheid van de rust in Aritzo. Dat ik na tien minuten besef dat ik op de verkeerde bus zit, lijkt haast een voorteken. Wat volgt is een dollemansrit: de chauffeur zet een helse achtervolging in op de juiste bus, die vijf minuten eerder vertrok. Het kost bloed, zweet en tranen, maar het lukt! Via Nuoro kom ik rond de middag aan in een bloedheet en windstil Bosa.
Ik vind onderdak bij 'Da Anna', net buiten het oude centrum. Een ontzettend toffe dame. Na een deugddoende douche wandel ik de stad in. Bosa maakt me vrolijk met zijn divers gekleurde huizen. Het is opvallend rustig in het centrum — iedereen zit nog op het strand, zo blijkt.
Tijdens het slenteren word ik de hoofdstraat ingelokt door pianoklanken. In een kunstgalerij repeteert een Poolse bas voor een laatavondconcert.
Omdat de straatconcerten gratis zijn, laat ik een groot diner voor wat het is en geef ik me over aan de muziek. Het pianoconcerto van Beethoven raakt me onverwacht diep. In de openlucht, onder de Sardijnse sterrenhemel, krijg ik koude rillingen. De tranen rollen over mijn wangen en bij de bisnummers laat ik de emotie de vrije loop. Geraakt worden, noemt men dat.
Pas om 23.00 uur knort mijn maag. Een eenvoudige maar pure zuppa di cozze met een stuk brood smaakt hemels. Om middernacht pik ik nóg een klein concertje mee. Ik ben voorlopig nog lang niet thuis, en dat voelt heerlijk.
19 juli | De onvoorwaardelijke gastvrijheid van vreemden (Bosa - Cabras)
De ochtend start met een schok: de ontbijttafel van Anna puilt uit met kaas, worst, vers fruit, brood, croissants en yoghurt. Ik neem er uitgebreid de tijd voor.
Nog even loop ik langs bij Maria, een dame met een winkeltje in het centrum. Samen met haar vriendin overtuigt ze me om vandaag niet naar Oristano te trekken, maar voor Cabras te kiezen. Ik krijg een heerlijke espresso aangeboden — weigeren is hier uit den boze. We kletsen in mijn gebrekkige Italiaans, al besef ik dat mijn grammatica volgend jaar beter moet (gelukkig oefen ik tegenwoordig met grappige Instagram-filmpjes van een jonge gast en zijn nonna!).
Pas na elven ga ik de weg op. Het is bloedheet, de weg stijgt direct en ik zie af in de schaarse schaduw. Maar dan toont het lot zich van zijn mooiste kant. Een Duitse wagen pikt me op tot het volgende kruispunt, een andere Duitser neemt me mee naar het volgende stadje, en dan stopt een mobilhome met een koppel uit Turijn. Tot mijn grote verbazing moeten zij exact in Santa Giovanni di Sinis zijn. Incroyable.
Nog voor 15.00 uur kom ik aan. In het lokale toerismekantoor ontmoet ik Marco, een student filosofie. Als hij hoort dat ik een slaapplaats zoek in het centrum van Cabras, stelt hij direct voor om me na zijn shift te brengen. Dankbaar neem ik intrek bij Mina in haar charmante B&B Lanita. Het warme bad van de Sardijnse gastvrijheid blijft me verbazen.
Terug naar de magie: Culinaire wijnreis Sardinië in september 2027
Het zijn precies dít soort onvergetelijke momenten, de warmte van de mensen, het eerlijke eten en de rijke wijnen die me altijd zijn bijgebleven.
In september 2027 — exact 10 jaar na dit avontuur — keer ik met Cooks on the road terug naar dit magische eiland voor een exclusieve cultinaire wijnreis. Geen platgetreden toeristische paden, maar proeven van het authentieke Sardinië:
Bezoeken aan kleinschalige, gepassioneerde wijnboeren
Eten aan lange tafels met lokale specialiteiten en verhalen
De ongeëvenaarde gastvrijheid ervaren van het ongerepte binnenland
Wil je er in 2027 bij zijn of alvast meer informatie ontvangen over deze reis? Stuur me gerust een berichtje of bekijk het programma
Carpe diem,
Dirk
Opmerkingen