Een Weg van Dankbaarheid, Verbinding en Stilte Overdenking bij de voltooiing van de Camino Inglés

Onze pelgrimstocht over de Camino Inglés begon in het Spaanse Ferrol, waar de historische maritieme sfeer en de gastvrijheid van de lokale bevolking de eerste stappen lichten.

Terwijl het rood en geel van de Spaanse vlag onder de plechtige klanken van de Marcha Real omhoog werd geheven, voelden we de spanning en verwachting in ons hart.

De eerste etappe naar Pontedeume voerde ons langs eeuwenoude steenwegen en een klein Romaans kerkje — een stille getuige van de ontelbare pelgrims die ons door de eeuwen heen zijn voorgegaan. Het herinnerde ons eraan dat we deel uitmaken van een eeuwenoude stroom van mensen die op zoek zijn naar betekenis. Galicië toonde zich in al haar facetten.

Op de weg naar Betanzos trok een hevige drache over het landschap, om daarna plaats te maken voor een heldere, zonovergoten hemel boven mystieke bruggen en groene valleien. Het was ook de dag dat de natuur zich op een bijzondere wijze liet zien, met de verschijning van een buizerd die als een stille, trouwe metgezel boven ons bleef cirkelen.

Tijdens de zwaarste etappe naar Hospital de Bruma, waar we urenlang door de striemende regen en modderige bospaden ploeterden, werd ons geduld op de proef gesteld. Maar juist in die beproeving vonden we de innerlijke kracht om door te zetten, gedragen door de warme beschutting van de albergue en de eenvoud van een gedeelde maaltijd. Na de regen klaarde de lucht op naar Sigüeiro, en daarmee bloeide het mooiste geschenk van de Camino op: de menselijke verbondenheid.

Onderweg wandelden we samen met medepelgrims uit alle hoeken van de wereld — van Denemarken, Italië en Duitsland tot Tsjechië en Nieuw Zeeland. Verschillen in taal, achtergrond en cultuur vielen weg; wat bleef was de gedeelde vreugde, de verhalen en de schittering van hetzelfde pad onder onze voeten. Het was een tastbaar bewijs dat de wereld kleiner, zachter en eerlijker is dan we vaak denken.

De allerlaatste etappe naar Santiago de Compostela begon in het diepe duister van de nacht. Om tien voor vijf stapten we het stille landschap in, waar enkel onze langgerekte schaduwen meebewogen. Vlak voor de stadsgrenzen verscheen op een stil, innerlijk verzoek opnieuw 'onze' buizerd in de lucht, alsof hij ons persoonlijk wilde begeleiden naar de finish. Om half tien 's ochtends betraden we het plein voor de kathedraal. Op dat moment kwamen de fysieke vermoeidheid, de afgelegde kilometers en een overweldigende golf van dankbaarheid samen in tranen van vreugde. In de luwte van de kathedraal staken we kaarsen op voor al onze dierbaren — voor hen die in gedachten met ons meereisden en degenen die we voor altijd in ons hart meedragen.

De viering van de pelgrimsmis, geleid door tien priesters uit vijf continenten, bracht het universele karakter van de reis samen. Terwijl de Botafumeiro met grote kracht door het schip van de kerk zwaaide en de geur van wierook opsteeg, daalde er een diepe, zegenrijke rust over ons neer. De reis is volbracht, en de dankbaarheid in onze harten blijft voor altijd.

Buen Camino

Het hele verhaal kan je lezen op Polarstep

Een beeldverhaal op Youtube